Diversiteit in Sociale Huisvesting II

De laatste tijd komen zowel de sociale huisvesting als het diversiteitsvraagstuk erg veel in het nieuws aan bod. Tot op heden werden deze twee vraagstukken echter weinig samen verkend, en al helemaal niet vanuit de architectuur en stedenbouw. Nochtans kennen de meeste grootschalige naoorlogse sociale huisvestingswijken een bijzonder diverse bevolkingssamenstelling. Hoewel ze vaak worden geconcipieerd voor een vrij homogene populatie en als wijken zonder 'sociale mix', in de klassieke zin van inkomensmix of housing tenure mix, zijn het in realiteit de meest superdiverse stedelijke woonwijken. De cruciale vraag is wat deze demografische shift betekent voor deze sociale huisvestingsprojecten. Het sociaal huisvestingspatrimonium is niet enkel langzaam onaangepast aan die diversiteit aan bewoners, het is ook in slechte staat en vraagt om vernieuwing. Daarnaast is er nood aan extra aanbod om wachtlijsten weg te werken. Dit vraagt om het herdenken van woningtypes, om het herdenken van stedenbouwkundige modellen voor de inpassing, en om het herdenken van mogelijke instrumenten om de verbreding en diversiteit te realiseren. 

In dit masterproefatelier nemen we dit vraagstuk op specifiek voor de sociale tuinwijk Sint-Bernadette in Gent, dat in eigendom is van sociale huisvestingsmaatschappij WoninGent. Deze tuinwijk uit 1923 deed heel wat stof opwaaien in de media sinds de woningen in 2018 door een Pano-reportage als ‘schimmelwoningen’ geportretteerd werden. Na een omstreden besluitvorming zal de tuinwijk volledig gesloopt en vervangen worden door een 21ste-eeuws tuinwijkproject. Met de studenten en stedelijk actoren blikken we vooruit op de toekomst van de wijk vanuit verschillende perspectieven: woontypologie, bewonerstoe-eigening, collectieve voorzieningen, bovenlokale verbinding, participatie, moreel beraad en burgerschap.