Het belang van de eindelevensduur van een gebouw: beschikbare methodes en hun invloed op de milieuscore

Abstract

Hoe we omgaan met materialen wordt de dag van vandaag steeds belangrijker door de toenemende klimaatproblematieken. Indien we de eindelevensduurbehandeling op een correcte en heldere manier kunnen bepalen, zal er een stimulans zijn om meer aandacht te besteden aan de laatste fase van het gebouw en kan men zo bijdragen tot de verduurzaming van de bouwsector. In deze masterproef worden een aantal normen, waaronder de ISO 14044 en EN 15804 norm, en verschillende methodes (PAS 2050, ISO/TS14067, PEF en ReaPro) bekeken. Deze verschillende aanpakken zorgen dat de consistentie van de berekeningen en het uiteindelijk vergelijken van methodes en producten bemoeilijkt worden. Om de verschillen in methodes vast te stellen en de meest optimale methode te vinden voor het betreffende onderzoek passen we de bevindingen uit de literatuurstudie toe op een casestudy. We gebruiken hiervoor de simulatiesoftware SimaPro.

Eerst kijken we op materiaalniveau naar beton, daarna vergroten we de schaal naar een laagbouw op de universitaire campus De Sterre in Gent. Deze verschaling helpt ons om een idee te krijgen van wat de impact van het beton is op een volledig gebouw. Uiteindelijk bleek dat voor beton de meest optimale methode de ReaPro methode met recyclability index was en dat het aandeel aan beton in deze specifieke case tot 80% van de totale massa van het gebouw representeerde. Het onderzoek beperkt zich enkel tot beton in een gesloten recyclage proces. Aanvullend onderzoek over andere materialen en een open recyclage proces kan bijkomende inzichten geven om de achterliggende principes van de allocatiestrategie te achterhalen.

— Abstract, overgenomen uit de masterproef.